"Kinsang tawohana diha kaninyo nga may usa ka gatus ka carnero, ug nga nawad-an og usa kanila, dili ba siya mobiya sa kasiyaman ug siyam sa kamingawan, ug mangita niadtong nawala, hangtud kini makaplagan niya? Ug sa makita niya kini, magapas-an niini sa iyang mga abaga nga malipayon. Ug sa iyang pag-abut sa balay, magatigum siya sa iyang mga abyan ug sa iyang mga silingan, nga magaingon kanila: Managlipay kamo uban kanako, kay akong hingkaplagan ang akong carnero nga nawala." (Lucas 15:4-6).
Si Jesus ang Tinuod nga Magbalantay
Ang mosunod nga asoy naghulagway sa gugma ug pagtagad ni Jesus sa tanang tawo. Ang usa ka magbalantay may usa ka gatos ka karnero. Gihigugma niya ang iyang mga karnero ug giatiman sila diha sa usa ka nindot nga walog sa mga bukid. Ang walog maoy luwas nga dapit, apan ang kabukiran peligroso. “Ang Ginoo mao ang akong magbalantay; walay makulang kanako. Siya nagapahigda kanako sa lunhaw nga mga sibsibanan: Siya nagagiya kanako sa daplin sa mga tubig nga malinaw.” ( Salmo 23:1-2).
Usahay gidala sa magbalantay ang iyang mga karnero ngadto sa kabukiran aron sa pagpangita og sibsibanan. Ang magbalantay nagbantay sa mga karnero, nagpanalipod kanila, ug dayon nagdala kanila balik ngadto sa luwas nga walog sa dili pa moabot ang kangitngit. Sa pag-abot nila sa toril, giihap sa mabinantayong magbalantay ang mga karnero samtang sila moagi sa ganghaan. “Unya miingon si Jesus... Ako mao ang pultahan sa mga karnero... pinaagi kanako, ang bisan kinsa nga tawo mosulod, siya maluwas” (Juan 10:7, 9).
Nawala ang Usa ka Karnero
Usa ka gabii ang magbalantay sa karnero nakaihap og 99 lamang ka karnero. Ang usa sa mga karnero anaa pa sa bukid! Kay interesado sa kalibotan nga naglibut kaniya, ang maong karnero nahibilin. Ang lunhaw nga mga bukog sa balili nag-aghat kaniya nga mobiya sa agianan. Siya mihunong sa pagsusi sa mga bulak, mga kahoy, ug mga tanom nga wala pa niya mamatikdi kaniadto. Tungod sa iyang mga nadiskobrehan, nalimot siya sa pagsunod sa magbalantay ug nahibilin sa luyo. Sa pagkagabii, siya kalit nga nakaamgo nga siya nag-inusara ug layo sa balay. Nahadlok siya ug misugod sa pagdagan. Sa iyang kalibog siya milakaw sa sayop nga dalan. Wala niya makita ang magbalantay, ang mga karnero, o ang dalan pauli.
Nigabii na ug miabot ang unos. Ang nawala nga karnero nag-alirong ilalom sa usa ka kahoy, nga basa kayo ug miserable. “Kitang tanan sama sa mga karnero nga nawala; ang tagsa tagsa kanato misimang sa iyang kaugalingong dalan” (Isaias 53:6). Sa ngadtongadto mihunong ang dalogdog ug ulan. Ang mga kasaba ug mga anino sa kagabhion nakapahadlok sa karnero ug mikalagiw pag-usab. Ang mga tunok misamad kaniya ug siya misugod sa pagdugo. Sa iyang luyo, ang mga lobo nga nag-uwang nakakita sa iyang giagian nga may dugo ug naggukod kaniya.
Ang Nagapangita nga Magbalantay
Sa dihang ang magbalantay nakaamgo nga ang karnero nawala, iyang gisirhan ang ganghaan sa toril, gikuha ang iyang sungkod, ug mibalik sa bukid. Ang magbalantay usab nag-atubang sa unos ug sa kangitngit. Gigutom siya, basa, ug gitugnaw. Kanunay siyang mohunong aron tawgon ang karnero, apan wala siyay nadungog nga tubag. Gikapoy siya, apan nagpadayon sa pagpangita. Sa diha nga ang magbalantay nakadungog sa mga tiyabaw sa mga lobo sa layo, siya nasayud nga ang iyang karnero anaa sa dakong kakuyaw. Diha-diha dayon siya miadto sa maong direksyon. Maluwas ba ang karnero sa dili pa ulahi ang tanan?
Ang nawala nga karnero nakadungog usab sa tiyabaw sa mga lobo. Nagpadayon siya sa pagdagan hangtod nga naluya siya ug gikapoy. Wala siya makaamgo nga ang bangis nga mga lobo naggukod kaniya ngadto sa usa ka lit-ag. Ang kagabhion nahulog sa usa ka makalilisang nga talan-awon. Ang karnero nadakpan sa mga tunok duol sa ngilit sa pangpang. Siya nagkadugo, gikapoy, ug gilibutan sa mga lobo. Nakigbisog siya sa makalolooy, apan wala niya maluwas ang iyang kaugalingon. Morag naabot na siya sa iyang kataposan. Ang iyang mahimo mao ang pagsinggit alang sa tabang.
Ang Karnero Giluwas
Ang magbalantay nakadungog ug miadto dayon! Sa walay kahadlok iyang giatubang ang mga lobo ug giabog sila. Miadto siya sa iyang naghilak nga karnero ug hinay nga gibira siya gikan sa mga tunok ug gikan sa ngilit sa pangpang. Iyang gilimpyohan ang iyang mga samad ug gihapinan og tambal nga makapaayo. Dayon iyang gikugos siya ug gidala sa balay. Ang nawala nga karnero nakit-an. “Sa ingon niini pangitaon ko ang akong mga karnero, ug luwason ko sila” (Ezekiel 34:12).
Kitang tanan sama sa nawala nga karnero. Si Jesus, ang Maayong Magbalantay, nahigugma kanato ug adunay luwas nga dapit alang kanato. Adunay usa usab ka kaaway nga gustong molaglag sa atong kalag. Si Satanas nagtintal kanato sa daghang makadani nga mga butang, nagsaad og kasegurohan ug maayong mga panahon. Sa katapusan, ang iyang mga saad nagbilin kanato nga walay kapuslanan. Ang kalipay ug katagbawan nga gitanyag ni Satanas bakak ug idlas. Kita mahigawad ug mahadlok; kita nasamdan ug gikuniskunis. Kita naglatagaw nga buta ug dili makaikyas.
Maayo na lang, si Jesus nagtagana og paagi sa pagluwas. Siya nagapangita gihapon niadtong nadani ni Satanas ug nalit-ag sa iyang mga lalang. Kay ang Anak sa tawo [si Jesus] mianhi sa pagpangita ug sa pagluwas sa nawala (Lucas 19:10).
Si Jesus miingon sa Mateo 11:28, “Umari kanako, kamong tanan nga nabudlay ug nabug-atan, ug papahulayon ko kamo.” Kinahanglan kitang mag-ampo kang Jesus, moila sa atong mga sala ug mangayo og pasaylo. Dayon atong itugyan ang atong kinabuhi sa hingpit ngadto Kaniya, gibiyaan ang atong makasasalang mga paagi. Si Jesus namatay alang kanato ug mibayad sa atong mga sala pinaagi sa iyang dugo aron kita mahimong limpyo ug gawasnon atubangan sa Dios. Adunay daghang kalipay sa langit sa dihang ang usa ka nawala nga karnero makaplagan ug dad-on sa Magbalantay ngadto sa iyang toril. “Ug kon iya kining hikaplagan, sa pagkatinuod, magaingon ako kaninyo, nga siya malipay pag-ayo niana nga karnero, kay sa kasiyaman ug siyam nga wala mahisalaag” (Mateo 18:13).
