ការប្រយុទ្ធដ៏ធំបំផុតមួយចំនួននៅក្នុងជីវិតត្រូវបានតយុទ្ធនៅក្នុងដួងចិត្ត។ មេដឹកនាំជាច្រើនក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមានបំណងចង់ដណ្តើមយកឈ្នះប្រទេសដទៃទៀត ហើយមានអ្នកមានអំណាចបែបផ្ដាច់ការដែលគាបសង្កត់ និងអ្នកដឹកនាំដែលអាត្មានិយមខ្លះថែមទាំងរិះគិតពីការគ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូល។ មេដឹកនាំទាំងនោះបានបង្ខំទាហានរាប់ពាន់នាក់ឲ្យចូលប្រយុទ្ធ ដោយសារតែបំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់ខ្លួន សម្រាប់ដណ្ដើមអំណាច ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិនាម។ ការប្រយុទ្ធដែលត្រូវប្រឈមមុខគ្នារវាងកងទ័ពបានបណ្ដាលឲ្យមានការឈឺចាប់ និងការបាត់បង់ជីវិតជាច្រើនក្រៃលែង។ ពលទាហានបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយជីវិតជាច្រើនត្រូវបានបាត់បង់ដោយមិនចាំបាច់ ដោយសារតែគោលដៅអាត្មានិយមរបស់មេដឹកនាំមួយចំនួន។ ការនេះបានធ្វើឲ្យមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង ក្នុងដួងចិត្តរបស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នកដែលបានពលីជីវិត ហើយការបរាជ័យក៏បានធ្វើឲ្យមេដឹកនាំដែលចុះចាញ់បាត់បង់កងទ័ពមានការឈឺចាប់ និងសោកសៅជាខ្លាំង។ មនុស្សសាមញ្ញគ្រប់រូបត្រូវជួបប្រទះនឹងការប្រយុទ្ធខាងវិញ្ញាណដ៏ធំអស្ចារ្យនៅក្នុងជីវិត។ ផលវិបាកនៃការប្រយុទ្ធទាំងនេះគឺមានភាពធ្ងន់ធ្ងរ និងមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង។ បរាជ័យក្នុងការប្រយុទ្ធខាងរូបកាយអាចនាំមកនូវភាពអាម៉ាស់ដល់អ្នកដឹកនាំនោះ ក្នុងពេលគាត់មានជីវិតរស់នៅ ប៉ុន្តែ បរាជ័យក្នុងការតយុទ្ធនៃព្រលឹងរបស់អ្នកនឹងនាំមកនូវការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងអស់កល្បជានិច្ច។ តើអ្នកធ្លាប់ពិចារណាពីផលវិបាកដែលជៀសមិនរួចក្នុងជីវិតអាត្មានិយមដែលគ្មានព្រះគ្រីស្ទឬទេ? តើអ្នកនឹងបរាជ័យក្នុងសមរភូមិជីវិត? សង្រ្គាមរវាងជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់? សង្រ្គាមរវាងស្ថានសួគ៌ និងស្ថាននរក? ការប្រយុទ្ធគ្នារវាងការលះបង់់ខ្លួនឯង និងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ព្រលឹងវិញ្ញាណរបស់អ្នក និងលោកីយ៍ឬទេ? ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា៖ «ដ្បិតបើមនុស្សម្នាក់បានពិភពលោកទាំងមូល តែបាត់បង់ជីវិត តើនឹងមានប្រយោជន៍អ្វីដល់អ្នកនោះ?» (ម៉ាកុស ៨.៣៦)។ មិនថាយើងមានទ្រព្យសម្បត្តិជាកម្មសិទ្ធច្រើន ឬតិចនៅក្នុងពិភពលោកនេះទេ ប្រសិនបើយើងបាត់បង់ព្រលឹងខ្លួន ជោគវាសនាដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់យើងនឹងត្រូវបានបោះត្រារួចជាស្រេច នោះគឺជាសោកនាដកម្មប្រាកដមែន! មនុស្សជាច្រើនមិនដឹងថា មានការប្រយុទ្ធខាងវិញ្ញាណដ៏ធំអស្ចារ្យមួយដែលត្រូវប្រយុទ្ធនោះទេ។ ការយល់ដឹងរបស់ពួកគេត្រូវបានកំបាំងដោយសារអារក្សសាតាំង និងលោកីយ៍ ហើយពួកគេកំពុងដេកលង់លក់យ៉ាងច្បាស់ជាក់ស្ដែង ក្នុងកំឡុងពេលមានការប្រយុទ្ធនឹងអំពើបាប។ ព្រះគម្ពីរចែងថា៖ «អ្នកដែលដេកលក់អើយ ចូរភ្ញាក់ឡើង ចូរក្រោកពីពួកមនុស្សស្លាប់ឡើង នោះព្រះគ្រីស្ទនឹងចាំងពន្លឺមកលើអ្នក» (អេភេសូរ ៥.១៤)។ សូមអង្រួនច្រវាក់របស់សាតាំង និងអំពើបាបឲ្យដាច់។ សូមបន្ដការប្រយុទ្ធនេះដល់ទីបំផុតចុះ! អ្នកមិនអាចគេចផុតពីសេចក្ដីស្លាប់តាមបែបធម្មជាតិបានទេ ប៉ុន្តែ អ្នកអាចគេចផុតពីសេចក្ដីស្លាប់ខាងព្រលឹងវិញ្ញាណជារៀងរហូត។ ប្រសិនបើអ្នកចុះចាញ់ការប្រយុទ្ធដើម្បីសេចក្ដីសង្គ្រោះសម្រាប់ព្រលឹងរបស់អ្នក នោះវានឹងក្លាយជាសេចក្ដីវិនាសក្នុងស្ថាននរក និងទារុណកម្មដ៏អស់កល្បជានិច្ច។
តើអ្នកដឹងទេថា មានមនុស្សម្នាក់ដែលដឹងអ្វីគ្រប់យ៉ាងអំពីអ្នក? នោះគឺជាព្រះអម្ចាស់ដែលបានបង្កើតពិភពលោកទាំងមូល និងរបស់សព្វសារពើផង។ ព្រះយេស៊ូវគឺជាបុត្រារបស់ព្រះ ហើយទ្រង់ក៏ជ្រាបនូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកបានធ្វើ។ ទ្រង់ជ្រាបអំពីអតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតកាល។ ទ្រង់ស្រឡាញ់អ្នក និងបានយាងមកលើផែនដីនេះដើម្បីសង្គ្រោះអ្នកពីបាប។ ទ្រង់មានផែនការសម្រាប់ជីវិតរបស់អ្នក ដើម្បីនាំមកក្តីអំណរដល់អ្នក។ ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដំណើរជាមួយមិត្ដរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានយាងមកដល់ភូមិមួយនៅស្រុកសាម៉ារី។ ព្រះយេស៊ូវបានសម្រាកនៅក្បែរអណ្ដូងទឹកមួយ។ នៅពេលនោះ មិត្ដរបស់ទ្រង់បានទៅទិញម្ហូបអាហារអស់ហើយ។ ពេលដែលទ្រង់កំពុងតែគង់នៅទីនោះ មានស្ដ្រីម្នាក់មកដងទឹកពីអណ្ដូង។ ព្រះយេស៊ូវបានសុំនាងថា៖ «ខ្ញុំសុំទឹកទទួលទានផង។» ស្ដ្រីនោះភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង «លោកសុំទឹកខ្ញុំ? តើលោកមិនដឹងទេឬអីថាខ្ញុំជាសាសន៍សាម៉ារី? ប៉ុន្តែសាសន៍យូដារបស់លោក មិនត្រូវគ្នានឹងសាសន៍យើងខ្ញុំទេ!» ព្រះយេស៊ូវតបយ៉ាងសុភាពថា៖ «បើនាងពិតជាដឹងច្បាស់អំពីព្រះ ហើយនិងអ្នកដែលនាងកំពុងនិយាយជាមួយ នាងនឹងសុំឲ្យខ្ញុំប្រទានទឹកដែលរស់ដល់នាងវិញ។ ខ្ញុំនឹងពេញចិត្ដឲ្យ។» ស្ដ្រីម្នាក់នោះមើលទៅទ្រង់យ៉ាងភ្ញាក់ផ្អើល។ ហើយនាងនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់! អណ្ដូងនេះជ្រៅណាស់។ លោកក៏គ្មានអ្វីដងទឹកទេ។ តើលោកធ្វើដូចម្ដេចទើបអាចដងទឹករស់នោះបាន?» ព្រះយេស៊ូវក៏បានឆ្លើយតបទៅនាងវិញថា៖ «អស់អ្នកណាដែលផឹកទឹកអណ្ដូងនេះ នឹងត្រូវស្រេកទៀត តែអ្នកណាដែលផឹកទឹកខ្ញុំឲ្យ នោះនឹងមិនស្រេកទៀតឡើយ។» ស្ដ្រីនោះបាននិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់អើយ! សូមឲ្យទឹកនោះមកខ្ញុំផង ដូចនេះខ្ញុំនឹងមិនស្រេកទៀតទេ ហើយក៏មិនបាច់មកដងទឹកនៅទីនេះទៀតដែរ។» ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា៖ «ទៅប្រាប់ប្ដីរបស់នាងហើយចាំត្រឡប់មកវិញ។» នាងតបថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់ គ្មានប្ដីទេ។» ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា៖ «និយាយនេះត្រូវហើយ។ នាងធ្លាប់មានប្ដីប្រាំនាក់មកហើយ រីឯអ្នកដែលនៅជាមួយសព្វថ្ងៃ មិនមែនជាប្ដីនាងទេ។» នាងងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងថា បុរសម្នាក់នេះដឹងពីខ្ញុំដោយរបៀបណា? «លោកម្ចាស់ ខ្ញុំអាចយល់ថា លោកគឺជាហោរាហើយ។ ខ្ញុំមានសំណួរមួយសម្រាប់លោក។ សាសន៍របស់ខ្ញុំបានថ្វាយបង្គំព្រះនៅទីកន្លែងនេះ តែពួកលោកថា ក្រុងយេរូសាឡឹមគឺជាកន្លែងដែលមនុស្សត្រូវថ្វាយបង្គំ។» ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កន្លែងដែលយើងថ្វាយបង្គំ នោះមិនសូវសំខាន់ទេ។ សព្វថ្ងៃនេះ អ្នកថ្វាយបង្គំពិតប្រាកដ អាចថ្វាយបង្គំព្រះវរបិតាដោយវិញ្ញាណ និងសេចក្ដីពិតនៅគ្រប់ទីកន្លែងក៏បាន»។ នាងបាននិយាយទៀតថា «ខ្ញុំដឹងថាព្រះមែស្យ៊ី (អ្នកតែងតាំង) នឹងយាងមក ដែលហៅថា ព្រះគ្រីស្ទ។ ពេលព្រះអង្គយាងមក ទ្រង់នឹងពន្យល់គ្រប់អ្វីទាំងអស់។» បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅនាងថា៖ «គឺខ្ញុំនេះហើយ។» នាងបានទុកក្អមចោល ហើយចូលទៅក្នុងក្រុង ព្រមទាំងស្រែកថា៖ «មក! ចូរមកមើល! មានបុរសម្នាក់ដែលបានប្រាប់ខ្ញុំពីគ្រប់ការទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានប្រព្រឹត្ត។ តើអ្នកនោះមិនមែនជាព្រះគ្រីស្ទទេឬ?»
ដ្បិតព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់នៅតែ ដដែល គឺពីថ្ងៃម្សិល ថ្ងៃនេះ ហើយ ទៅដល់អស់កល្បជានិច្ចតទៅ ហេព្រើរ (១៣:៨) មនុស្សទាំងអស់មានជំនឿនិងគោរពព្រះ ឬក៏របស់ផ្សេងៗ។ មនុស្សខ្លះថ្វាយបង្គំវត្ថុ ខ្លះថ្វាយបង្គំមនុស្ស ខ្លះថ្វាយបង្គំរូបសំណាក ហើយនិងមនុស្សខ្លះទៀតថ្វាយបង្គំខ្លួនឯង។ ពួកគេបង្ហាញការថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ពួកគេតាមបែបផ្សេងៗ។ ទោះបីអំឡុងពេលពួកគេគោរពថ្វាយបង្គំព្រះរបស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏ក្នុងចិត្តពួកគេនៅតែមានភាពភ័យខ្លាចនិងការខ្វះភាពកក់ក្តៅជានិច្ច។ ប្រសិនបើពួកគេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានធូស្បើយក៏ភាពធូស្បើយ នោះបានត្រឹមតែរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេនឹងមិនឈប់ខ្វល់ខ្វាយឡើយ។ ពួកគេតែងទទួលការខកចិត្តទៅអនាគត ដូចដែលគេធ្លាប់ទទួលពីអតីតកាលដែរ។ ព្រះដែលពួកគេបំរើនោះ ពុំអាចបំពេញចិត្តពួកគេឲ្យបានស្កប់ស្កល់ឡើយ។ តើអ្នកថ្វាយបង្គំអ្នកណា? តើព្រះរបស់អ្នកនៅទីណា? តើព្រះរបស់អ្នកមានជីវិតរស់នៅដែរឬទេ? តើព្រះរបស់អ្នកបានធ្វើអ្វីខ្លះសំរាប់អ្នកថ្ងៃនេះ? តើអ្នកបាននិយាយទៅកាន់ព្រះរបស់អ្នករាល់ថ្ងែដែរឬទេ? តើព្រះរបស់អ្នកបានឆ្លើយតបនូវការអង្វរករបស់អ្នកដែរឬទេ? តើអ្នកជឿលើអ្វី? សូមឲ្យខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកអំពីព្រះពិតមួយអង្គ ដែលមានជ័យជំនះលើអារក្សសាតាំងដែលជាសត្រូវធំបំផុតរបស់យើង។ ព្រះអង្គគឺជាព្រះអាទិករ (អ្នកបង្កើត) ទ្រង់គ្រាន់តែមានបន្ទូល អ្វីៗទាំងអស់ក៏កើតឡើង។ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធនឹងប្រាប់អ្នកអំពីព្រះនៃនរគស្ថានសួគ៌ ដែលបានបង្កើតមនុស្សពីធូលីដីមក។ សូមអាននៅព្រះគម្ពីរ លោកុប្បត្តិ (ជំពូក១-២)។ ទ្រង់គឺជាព្រះដែលមានព្រះជន្មគង់នៅ។ ទ្រង់គ្មានការចាប់ផ្តើម និងគ្មានទីបញ្ចប់ទេ។ ព្រះអង្គគឺមិនប្រែប្រួលមិនថាម្សិលមិញ ថ្ងៃនេះ និងជារៀងរហូត។ ទ្រង់ជាអ្នកបង្កើត ជាអ្នកការពារ និងជាព្រះដែលថែរក្សាគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់។ (កិច្ចការ១៧:២២-៣៤) ព្រះអង្គទ្រង់អស្ចារ្យនិងមហិមា ទ្រង់គង់នៅឋានសួគ៌។ ទ្រង់យកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះអ្នក។ ទ្រង់បានឃើញអ្នកក្នុងចំណោមបណ្ដាជន។ ទ្រង់អាណិតអាសូរហើយស្រឡាញ់អ្នក។ ព្រះអង្គចង់ធ្វើជាមិត្តសម្លាញ់របស់អ្នក។ ទ្រង់បានប្រទានព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ឲ្យមកធ្វើជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់អ្នក។ ព្រះអង្គចង់គង់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ “ចូរនៅជាប់នឹងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំជាប់នឹងអ្នករាល់គ្នាដែរ…” (យ៉ូហាន: ១៥:៤) បើទ្រង់មិនគង់នៅក្នុងចិត្ដអ្នកទេ តើមាននរណាទៀត? បើយើងពិចារណាពីអ្វីដែលកើតឡើងជុំវិញខ្លួនយើង នោះយើងអាចមើលឃើញថាអារក្សសាតាំងវាកំពុងគ្រប់គ្រង ហើយបំផ្លាញជីវិតរបស់មនុស្សជាច្រើន។ អារក្សសាតាំងវាបានគ្រប់គ្រងដួងចិត្ដរបស់ពួកគេ។ វាធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងនោះប្រព្រឹត្តអាក្រក់ដូចជាៈ និយាយកុហក កាមគុណ ផិតក្បត់ បោកបញ្ឆោត លួច សងសឹក ហើយនិងអំនួត។ បើមារសាតាំងវារស់នៅក្នុងចិត្តអ្នក វានឹងធ្វើឲ្យអ្នកប្រព្រឹត្ដអំពើបាបកាន់តែច្រើនឡើងៗ ហេតុអ្វីអ្នកមិនត្រឡប់មករកព្រះ? គឺព្រះអង្គហើយ ដែលបានលះបង់បុត្រាតែមួយអង្គរបស់ទ្រង់ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមកសុគតដើម្បីលោះបាបរបស់អ្នក ហើយនិងមនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីនេះ (យ៉ូហាន: ៣:១៦)។ អ្នកប្រហែលជាសួរថា"តើពាក្យនេះអាចជាការពិតទេ? តើអាចមានព្រះ១អង្គដែលល្អអស្ចារ្យ ពោរពេញដោយអំណាច ព្រះចេស្ដា ហើយតើទ្រង់និងមកគង់ក្នុងចិត្តខ្ញុំបានដោយរបៀបណា?” (អេសាយ ៥៧:១៥)
តើអ្នកមានចិត្តសប្បាយរីករាយឬទេ? សេចក្តីភ័យខ្លាចនិងការដឹងខ្លួនថាមានបាប អាចនឹងឆក់យកសេចក្ដីសុខរបស់យើងបាន។ អ្នកប្រហែលជាឆ្ងល់ថា “តើខ្ញុំអាចសប្បាយចិត្តបានយ៉ាងដូចម្តេច”? ខ្ញុំមានដំណឹងល្អមួយសម្រាប់អ្នក! មានព្រះមួយអង្គដែលអាចជួយអ្នកបាន។ ទ្រង់អាចអត់ទោសអំពើបាបរបស់អ្នក ព្រមទាំងផ្ដល់សេចក្ដីសុខដ៏យូរអង្វែងដល់អ្នកបានថែមទៀតផង។ សូមឱ្យខ្ញុំប្រាប់អ្នកអំពីទ្រង់ ព្រះអង្គមាននាមថា «ព្រះយេស៊ូវ»។ ព្រះវរបិតារបស់ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ ដែលបានបង្កើតពិភពលោក និងរបស់សព្វសារពើ ហើយទ្រង់ក៏ជាព្រះអាទិកររបស់អ្នកនិងខ្ញុំផងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់ពួកយើង ព្រមទាំងមនុស្សលោកទាំងអស់ខ្លាំងណាស់ បានជាទ្រង់ចាត់បញ្ជូនព្រះយេស៊ូវ ដែលជាព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះអង្គ មកលើពិភពលោកនេះ។ កាលព្រះយេស៊ូវគង់នៅលើផែនដីនៅឡើយ ទ្រង់បានប្រោសមនុស្សមានជំងឺឱ្យបានជាសះស្បើយ កម្សាន្តចិត្តដល់មនុស្សសោកសង្រេង ប្រោសភ្នែកដែលខ្វាក់ឱ្យភ្លឺឡើងវិញ ហើយក៏បានបង្រៀនមនុស្សនូវកិច្ចការជាច្រើនដែរ។ ព្រះយេស៊ូវសព្វព្រះទ័យឱ្យយើងយល់ពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ធំធេង ដែលព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់មានចំពោះអ្នកនិងខ្ញុំ ដូច្នេះ ទ្រង់បានបង្រៀននូវរឿងប្រៀបប្រដូចមួយ ដែលពន្យល់អំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាទ្រង់។ អ្នកអាចអានរឿងខាងក្រោមនេះនៅក្នុងព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ កណ្ឌលូកា ១៥.១១-២៤៖ មានបុរសម្នាក់មានកូនប្រុស២នាក់ ឪពុកបានគិតថាអ្វីៗនឹងល្អប្រសើររហូតដល់ថ្ងៃមួយ កូនប្រុសពៅទាស់ប្រឆាំងហើយមកជួបឪពុក រួចនិយាយថា “ខ្ញុំមិនចូលចិត្ដផ្ទះនេះទេ ខ្ញុំចង់រស់នៅតាមចិត្តខ្លួនឯង ឥឡូវខ្ញុំនឹងចេញពីទីនេះទៅ។ សូមប្រគល់ចំណែកមរតកដែលត្រូវចែកឱ្យខ្ញុំនោះមក”។ ឪពុកគ្រាំគ្រាចិត្តណាស់ តែគាត់ក៏ព្រមប្រគល់លុយកាក់ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យកូនទៅ។ គាត់ឆ្ងល់ក្នុងចិត្តថា តើអាចមានឱកាសជួបកូនប្រុសរបស់ខ្លួនម្ដងទៀតទេ។ កូនប្រុសនោះបានចាកចេញទៅយ៉ាងឆ្ងាយ សប្បាយរីករាយនឹងលុយកាក់ជាមួយមិត្តភក្តិរបស់គាត់ ហើយក៏បានចាយលុយយ៉ាងខ្ជះខ្ជាយតាមចិត្តចង់។ គាត់គិតថា អ្វីៗពេលនេះគឺពិតជាសប្បាយណាស់! នៅថ្ងៃមួយ ភ្លាមៗនោះ លុយទាំងប៉ុន្មានក៏អស់រលីងទៅ ហើយមិត្តភឿនរបស់គាត់ក៏បានចាកចោលគ្មានសល់សូម្បីម្នាក់។ ឥឡូវនេះ ដោយសារភាពតែលតោលឯកា និងភាពកម្សត់ទុគ៌ត តើគាត់គួរធ្វើយ៉ាងណា? គាត់បានទៅជួបកសិករម្នាក់ បន្ទាប់មក គេក៏ឱ្យគាត់ទៅដាក់ចំណីសត្វជ្រូក ប៉ុន្តែ គេមិនបានឱ្យអាហារដល់កូនពៅគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ គាត់ឃ្លានខ្លាំងណាស់ស្ទើរតែដាច់ពោះ ដែលគាត់សឹងតែស៊ីចំណីរបស់សត្វជ្រូក។ ពេលចាប់ផ្ដើមគិតពិចារណាពីរឿងអាក្រក់ទាំងអស់ដែលធ្លាប់បានប្រព្រឹត្ត និងពីអ្វីៗដែលបានធ្វើខុសដាក់ឪពុកខ្លួន នោះគាត់ពិបាកចិត្តកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ថ្ងៃមួយ គាត់បាននឹកចាំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ឪពុកដែលធ្លាប់ផ្តល់ឱ្យ និងអ្វីៗដែលធ្លាប់មានពីកាលនៅផ្ទះ សូម្បីតែអ្នកបម្រើរបស់ឪពុកក៏មានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ គាត់បានគិតថា “តើខ្ញុំអាចវិលត្រឡប់ទៅរកឪពុកខ្ញុំវិញបានឬទេ បន្ទាប់ពីកំហុសទាំងប៉ុន្មានដែលខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តទាស់នឹងលោក? តើគាត់នៅតែស្រឡាញ់ខ្ញុំដែរឬទេ? ខ្ញុំពិតជាមិនស័ក្ដិសមនឹងធ្វើជាកូនរបស់ឪពុកសោះឡើយ ខ្ញុំសុខចិត្តធ្វើជាអ្នកបម្រើតែប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើលោកឪពុកព្រមទទួលយកខ្ញុំវិញ”។ ភ្លាមៗនោះ កូនពៅក៏ក្រោកឡើង ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះឪពុកវិញ ដើម្បីឱ្យដឹងច្បាស់ថា តើលោកឪពុកនឹងព្រមអត់ទោសដល់រូបគាត់ដែរឬទេ។ ឪពុកបានទន្ទឹងរង់ចាំកូនប្រុសពៅជានិច្ច តាំងពីកូននោះបានចាកចេញទៅ។ ឪពុកតែងតែឆ្ងល់ថា “តើកូនខ្ញុំអាចនឹងត្រឡប់មកវិញដែរឬទេ”? នាថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យមួយ គាត់បានឃើញមនុស្សម្នាក់ដើរមកពីចម្ងាយ តើម្នាក់នោះអាចជាកូនប្រុសពៅឬទេ? កាលបានដឹងច្បាស់ថាជាកូនរបស់គាត់ពិតមែន នោះគាត់ក៏បានរត់ទៅរកដោយសន្ធឹងដៃយ៉ាងធំដើម្បីទទួល។
ព្រះយេស៊ូវជាមិត្តសម្លាញ់របស់អ្នក ខ្ញុំមានមិត្តម្នាក់ ទ្រង់គឺជាមិត្តសម្លាញ់ដ៏ល្អបំផុត ដែលខ្ញុំពុំធ្លាប់មានពីមុនមក។ ទ្រង់ស្មោះត្រង់និងសប្បុរសជាខ្លាំង ដែលខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកស្គាល់ទ្រង់ដែរ ព្រះនាមរបស់ទ្រង់គឺ ព្រះយេស៊ូវ។ អ្វីដែលអស្ចារ្យនោះ គឺទ្រង់ចង់ក្លាយជាមិត្តរបស់អ្នក ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកអំពីទ្រង់។ យើងអានរឿងនេះនៅក្នុងព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ។ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធគឺពិតប្រាកដមែន វាគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះតែមួយអង្គដែលបង្កើតពិភពលោក និងគ្រប់របស់សព្វសារពើនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ទ្រង់គឺជាព្រះអម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌និងផែនដី ទ្រង់ប្រទានជីវិត និងខ្យល់ដង្ហើមដល់អ្វីៗទាំងអស់។ ព្រះយេស៊ូវ គឺជាព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះ។ ព្រះអង្គបានបញ្ជូនបុត្រាពីស្ថានសួគ៌មកលើផែនដីនេះ ដើម្បីធ្វើជាព្រះអង្គសង្រ្គោះផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង។ ព្រះអង្គស្រឡាញ់មនុស្សលោកជាខ្លាំង (សំដៅថា ទ្រង់ស្រឡាញ់អ្នក និងខ្ញុំ) បានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះអង្គគឺ ព្រះយេស៊ូវ (ដើម្បីសុគតសម្រាប់អំពើបាបរបស់យើងទាំងអស់គ្នា) ដើម្បីឱ្យអ្នកណាដែលជឿដល់ព្រះរាជបុត្រានោះ មិនត្រូវវិនាសឡើយ គឺឱ្យមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ (យ៉ូហាន ៣.១៦)។ ព្រះយេស៊ូវបានយាងមកលើផែនដីជាទារកតូច ឪពុកម្ដាយខាងផែនដីរបស់ទ្រង់មានឈ្មោះថា លោក យ៉ូសែប និងនាង ម៉ារា។ ទ្រង់បានប្រសូតនៅក្នុងក្រោលសត្វ និងផ្ទំក្នុងស្នូកសត្វ។ ព្រះយេស៊ូវចម្រើនវ័យធំឡើងជាមួយនឹងលោកយ៉ូសែប និងនាងម៉ារា ហើយទ្រង់បានស្ដាប់បង្គាប់ឪពុកម្ដាយ។ ទ្រង់មានប្អូនប្រុសស្រីលេងជាមួយនឹងទ្រង់ ហើយទ្រង់បានជួយលោកយ៉ូសែប នៅក្នុងរោងជាងឈើរបស់គាត់។ ពេលព្រះយេស៊ូវធំពេញវ័យឡើង ទ្រង់បានបង្រៀនបណ្ដាជនអំពីព្រះវរបិតាទ្រង់ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌។ ទ្រង់បានបង្ហាញពួកគេថា ព្រះមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះពួកគេ ទ្រង់ប្រោសអ្នកឈឺឱ្យជា ហើយកម្សាន្តចិត្តមនុស្សដែលមានទុក្ខលំបាកផងដែរ។ ព្រះអង្គក៏ជាមិត្តរបស់ក្មេងៗ ទ្រង់ចង់ឱ្យពួកគេនៅក្បែរទ្រង់ ទ្រង់មានពេលវេលាជាមួយពួកគេ។ ក្មេងៗស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវណាស់ និងចង់នៅជាមួយទ្រង់ថែមទៀតផង។ មនុស្សខ្លះមិនបានស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវទេ ពួកគេច្រណែនឈ្នានីសថែមទាំងស្អប់ទ្រង់ទៀតផង។ ពួកគេស្អប់ទ្រង់ខ្លាំងណាស់ រហូតដល់គេចង់ធ្វើគុតទ្រង់។ នៅថ្ងៃដ៏រន្ធត់មួយ ពួកគេបានធ្វើគុតព្រះយេស៊ូវ ដោយដំដែកគោលភ្ជាប់ទ្រង់នៅលើឈើឆ្កាង។ ព្រះយេស៊ូវមិនបានធ្វើអ្វីខុសសោះ ប៉ុន្ដែ ទ្រង់ត្រូវបានសុគតជំនួសយើង ដោយព្រោះតែអ្នក និងខ្ញុំបានធ្វើខុស។ រឿងអំពីព្រះយេស៊ូវ មិនបញ្ចប់ត្រឹមការសុគតរបស់ទ្រង់ទេ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសឱ្យទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ! ពួកអ្នកដែលដើរតាមព្រះអង្គបានឃើញទ្រង់ បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃមួយ ទ្រង់បានយាងត្រឡប់ទៅឯស្ថានសួគ៌វិញ។ សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះយេស៊ូវអាចទតឃើញនិងស្ដាប់ឮពីអ្នក ទ្រង់ជ្រាបគ្រប់ទាំងអស់អំពីអ្នក និងមានព្រះទ័យទុកដាក់នឹងអ្នក។ សូមចូលមករកទ្រង់តាមរយៈការអធិស្ឋាន ទូលទ្រង់ពីគ្រប់បញ្ហាទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នកមាន ព្រះយេស៊ូវត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ចាំជួយអ្នក។ អ្នកអាចឱនក្បាលចុះ ហើយសន្ទនាជាមួយព្រះអង្គគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែងណាក៏បាន។ ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវនឹងយាងត្រឡប់មកម្ដងទៀត! ទ្រង់នឹងនាំអស់អ្នកដែលជឿលើទ្រង់ទៅផ្ទះនៅឯស្ថានសួគ៌ ៕
តើអ្នកធ្លាប់បានក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនហើយឆ្ងល់ថា តើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានចាប់ផ្តើមដោយរបៀបណា? គឺមានសត្វពាហនៈ សត្វស្លាប ដើមឈើ និងរុក្ខជាតិជាច្រើនប្រភេទនៅលើផែនដី។ តើរបស់ទាំងអស់នោះកើតចេញពីណា? តើរបស់ទាំងអស់នោះមានតាំងពីដើមមកឬ? ចុះចំណែកមនុស្ស? យើងក្រឡេកមើលមកសារពាង្គកាយយើង ហើយមើលពីរបៀបដែលរាងកាយធ្វើចលនា យើងប្រើភ្នែកដើម្បីមើល ត្រចៀកដើម្បីស្តាប់ និងដៃជើងសម្រាប់ធ្វើការងារផ្សេងៗ និងទៅទីកន្លែងណាដែលយើងចង់ទៅ។ តើទាំងអស់នេះកើតឡើងតាំងតែពីដើមមក ឬក៏មានអ្នកណាម្នាក់បង្កើតមក? ចម្លើយសម្រាប់សំនួរទាំងអស់នេះមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ ដែលជាព្រះបន្ទូលព្រះ។ ព្រះគម្ពីរបានប្រាប់យើងពីការបង្កើតនៃពិភពលោក ខគម្ពីរដំបូងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរបានចែងថា៖ «កាលដើមដំបូងឡើយ ព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេយ និងផែនដី» (លោកុប្បត្តិ ១.១)។ មុនដែលផែនដីបានបង្កើតមក គឺមានវត្តមានរបស់ព្រះរួចទៅហើយ។ ព្រះតែងតែមានវត្តមាន ទ្រង់គ្មានទីចាប់ផ្តើម និងគ្មានទីបញ្ចប់។ នៅក្នុងជំពូកដំបូងនៃព្រះគម្ពីរលោកុប្បត្តិ បានបង្រៀនយើងថា ព្រះបានបង្កើតពិភពលោក និងរបស់សព្វសារពើក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃទីមួយ ព្រះបានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរឲ្យមានពន្លឺ» ដូច្នេះ ក៏មានពន្លឺឡើង។ ទ្រង់បានញែកពន្លឺចេញពីភាពងងឹត ហើយបានហៅថា “ថ្ងៃ” និង “យប់”។ នៅថ្ងៃទីពីរ ទ្រង់បានបង្កើតផ្ទៃមេឃ។ នៅថ្ងៃទីបី ទ្រង់បានញែកដីចេញពីទឹក ហើយបានហៅថាជា “ផែនដី” និង “សមុទ្រ”។ ទ្រង់បានបង្កើតស្មៅ រុក្ខជាតិ និងដើមឈើ ហើយបង្កើតឲ្យពួកវាបង្កើតគ្រាប់ពូជដើម្បីបណ្តុះរុក្ខជាតិ និងដើមឈើតាមពូជរបស់ពួកវា។ នៅថ្ងៃទីបួន ព្រះបានបង្កើតតួពន្លឺយ៉ាងធំ២។ ព្រះអាទិត្យគឺជាពន្លឺធំជាងដើម្បីបំភ្លឺពេលថ្ងៃ និងព្រះច័ន្ទគឺជាពន្លឺតូចជាងដើម្បីបំភ្លឺពេលយប់ ដោយព្រោះពន្លឺទាំង២យើងមានថ្ងៃ ខែ និងឆ្នាំ។ ទ្រង់ក៏បង្កើតផ្កាយទាំងអស់ផងដែរ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំ ព្រះបានបង្កើតសត្វស្លាប និងត្រីទាំងអស់។ នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ ព្រះបានបង្កើតសត្វពាហនៈដែលដើរ និងលូនវារនៅលើផែនដី ហើយទ្រង់បង្កើតឲ្យពួកវាបង្កើតកូនទៅតាមពូជវានិមួយៗ។ ព្រោះទ្រង់បង្កើតរបៀបនេះ ដើម្បីឲ្យមានវដ្តជីវិត ចាស់ក៏ស្លាប់ទៅ ហើយមានកូនថ្មីកើតមកទៀតដើម្បីមកបំពេញវិញ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ ព្រះក៏បានបង្កើតមនុស្សឲ្យមានរូបដូចអង្គទ្រង់ សូនគាត់ចេញពីធូលីនៃផែនដី។ ទ្រង់ជ្រាបថា គាត់នឹងត្រូវការអ្នកណាម្នាក់ដើម្បីជាជំនួយគាត់ ដូច្នេះ ទ្រង់បានយកឆ្អឹងជំនីរមួយពីបុរស ហើយបង្កើតស្ត្រីម្នាក់។ ទ្រង់មានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេទាំង២ឲ្យបង្កើតកូនជាច្រើនឡើងពាសពេញលើផែនដី ហើយឲ្យមានអំណាចគ្រប់គ្រងលើរបស់សព្វសារពើទាំងអស់ដែលទ្រង់បានបង្កើត។ បន្ទាប់ពីទ្រង់បានបង្កើតរបស់សព្វសារពើមក ទ្រង់ទតឃើញទាំងអស់ថាល្អ។ ព្រះបានបង្កើតផែនដីជាទីលំនៅរបស់មនុស្ស ហើយមនុស្សគឺសម្រាប់គោរពថ្វាយបង្គំលើកតម្កើងព្រះ។ ទ្រង់ក៏បានបង្កើតមនុស្សដើម្បីគ្រប់គ្រង និងថែរក្សារបស់សព្វសារពើដែលទ្រង់បានបង្កើត។
កាលដើមដំបូងឡើយ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតពិភពលោកទាំងមូល ទ្រង់បានបង្កើតព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ និងផ្កាយទាំងអស់ ព្រមទាំងសត្វនិងរុក្ខជាតិគ្រប់ប្រភេទ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយនោះឯង ព្រះបានបង្កើតមនុស្សមកឱ្យដូចរូបអង្គទ្រង់ ហើយបានផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងគាត់។ បុរសដំបូងគឺមានឈ្មោះថា អ័ដាម ហើយប្រពន្ធរបស់គាត់មានឈ្មោះថា អេវ៉ា។ ពួកគេបានរស់នៅក្នុងសួនច្បារដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ ដែលព្រះបានប្រទានឱ្យ។ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់លោកអ័ដាម និងនាងអេវ៉ា ហើយពួកគេក៏ស្រឡាញ់ទ្រង់ដែរ។ ព្រះបានបង្គាប់អ័ដាមឱ្យមើលថែសួនច្បារ។ ព្រះបានមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេអាចបរិភោគអ្វីៗដែលពួកគេចង់បាន លើកលែងតែផ្លែពីដើមឈើដឹងខុសត្រូវ ហើយថា ពួកគេនឹងស្លាប់ជាមិនខាន ប្រសិនបើមិនស្ដាប់បង្គាប់។ ថ្ងៃមួយ មានរឿងដ៏អាក្រក់មួយបានកើតឡើង! លោកអ័ដាម និងនាងអេវ៉ាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ពេលពួកគេមិនស្ដាប់បង្គាប់ព្រះ ហើយបានបរិភោគផ្លែពីដើមឈើដែលបានហាមឃាត់។ បន្ទាប់មក ពួកគេភ័យខ្លាចព្រះ ហើយបានរត់ពួនពីទ្រង់ តែព្រះទ្រង់ជ្រាបពីកន្លែងដែលពួកគេលាក់ខ្លួន។ ទ្រង់បានយាងមក ហើយហៅទៅកាន់អ័ដាម ដោយមានព្រះបន្ទូលប្រាប់គាត់ថា ដោយសារការមិនបានស្ដាប់បង្គាប់ ពួកគេនឹងត្រូវចាកចេញពីទីលំនៅក្នុងសួនច្បារដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ។ ព្រះមិនបានភ្លេចលោកអ័ដាម និងនាងអេវ៉ាទេ ទ្រង់នៅតែស្រឡាញ់ពួកគេជានិច្ច ដូច្នេះទ្រង់បានសន្យាថា នឹងចាត់បញ្ជូនព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ទ្រង់គឺ ព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឱ្យយាងមកលើផែនដីនេះ។ ព្រះយេស៊ូវនឹងសុគតសម្រាប់អំពើបាបរបស់ពួកគេ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចនឹងមានជីវិត! «ដ្បិតព្រះស្រឡាញ់មនុស្សលោកជាខ្លាំង បានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឱ្យអ្នកណាដែលជឿដល់ព្រះរាជបុត្រានោះ មិនត្រូវវិនាសឡើយ គឺឱ្យមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ» (យ៉ូហាន ៣.១៦)។ ព្រះយេស៊ូវពិតជាបានយាងមកដូចព្រះបានសន្យា! ទ្រង់បង្ហាញថា មនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប។ មនុស្សមានបាបត្រូវតែស្លាប់ ប៉ុន្ដែ ព្រះយេស៊ូវស្រឡាញ់យើងខ្លាំងណាស់ ដែលបណ្ដាលឱ្យទ្រង់ទទួលការបង្គាប់ពីព្រះវរបិតា ថានឹងមកសុគតសម្រាប់អំពើបាបរបស់មនុស្សទាំងអស់ ទ្រង់បានសុគតជំនួសមនុស្សគ្រប់រូបដែលបានប្រព្រឹត្តខុស។ ដំណឹងល្អនោះគឺថា ព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ពីសេចក្ដីស្លាប់ឡើងវិញហើយ! ទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជាផ្លូវ ជាសេចក្តីពិត និងជាជីវិត» (យ៉ូហាន ១៤.៦)។ ព្រះយេស៊ូវចង់នាំយើងទៅកាន់ដំណាក់នៅឯស្ថានសួគ៌ ជាកន្លែងដែលព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់គង់នៅ។ ពេលខ្លះយើងមានអារម្មណ៍ថា គ្មានអ្នកណាស្រឡាញ់យើងទេ។ មនុស្សជាច្រើនរស់នៅជុំវិញយើង មានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំ ឈឺចាប់ ឬជូរល្វីង។ ប្រហែលជាយើងភ័យខ្លាច ឬមានអារម្មណ៍ថាមិនស្កប់ចិត្ត នៅខាងក្នុងដែលមិនរសាយ។ យើងសួរខ្លួនឯងថា តើអ្នកណាអាចជួយយើងបាន? ហើយហេតុអ្វីបានជាយើងមានអារម្មណ៍ឯកា? ព្រះបានដាក់ការមិនស្កប់ស្កល់នោះ យ៉ាងជ្រៅក្នុងដួងចិត្ត វាគឺជារឿងពិសេសមួយដើម្បីនាំអ្នកទៅក្បែរព្រះវរបិតា ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ គឺដោយសារតែទ្រង់ស្រឡាញ់អ្នក។
តើអ្នកដឹងទេថា មានសៀវភៅបានពន្យល់ពីកំណើតនៃពិភពលោក? ឃ្លាដំបូងគឺ៖ «កាលដើមដំបូងឡើយ ព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី»។ បន្ទាប់ពីឃ្លាខាងលើ សៀវភៅនេះក៏មានចែងបន្ថែមទៀត ពីរបៀបដែលពិភពលោកទាំងមូលត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយពីបុរស និងស្ត្រីដែលបានរស់នៅលើផែនដីមុនដំបូងបំផុត។ វាមិនត្រឹមតែប្រាប់យើងអំពីកំណើតដំបូងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ វាក៏ប្រាប់យើងអំពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើង បន្ទាប់ពីជីវិតនេះត្រូវបានបញ្ចប់ផងដែរ។ តាមរយៈសៀវភៅមួយក្បាលទាំងមូលនេះ យើងរកឃើញពីរបៀបដែលយើងគួររស់នៅ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ជីវិតក្រោយពីសេចក្តីស្លាប់។ នេះគឺជាសៀវភៅដ៏យូរកាលមកហើយ ដែលមានអ្នកសរសេរប្រមាណជា៤០នាក់ផ្សេងគ្នា ក្នុងរយៈពេលប្រមាណជា១៥០០ឆ្នាំ។ ពួកគេបានកត់ត្រានូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេ ព្រះជាម្ចាស់ក៏មានបន្ទូលអំពីព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ដល់អ្នកនិពន្ធទាំងនោះ។ អ្នកនិពន្ធសៀវភៅលោកុប្បត្តិ ដែលជាកណ្ឌទីមួយ បានចែងទុកអំពីការបង្កើត ហើយអំពីទឹកជំនន់ដែលគ្របដណ្តប់លើផែនដីទាំងមូល។ អ្នកនិពន្ធរូបនោះ ព្រមទាំងអ្នកនិពន្ធផ្សេងទៀត បានសរសេរអំពីប្រជារាស្រ្តដែលព្រះបានជ្រើសរើស និងរបៀបដែលទ្រង់បានដឹកនាំពួកគេអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ព្រះបានបណ្តាលមនុស្សផ្សេងៗគ្នាឲ្យសរសេរនូវប្រវត្តិសាស្ត្រ កំណាព្យ ការថ្លែងទំនាយ និងអំពីការសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពីព្រោះដោយសារតែការសរសេរនេះ ត្រូវបានបណ្តាលមកពីព្រះអង្គផ្ទាល់ ដូច្នេះ មិនមានឈ្មោះអ្នកណាម្នាក់នៅលើគម្របនោះទេ សៀវភៅនេះត្រូវបានគេហៅថា ព្រះគម្ពីរប៊ីប ឬក៏ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ។ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធគឺជាសៀវភៅ ដែលបានចែកចាយយ៉ាងទូលំទូលាយជាងគេបំផុតក្នុងពិភពលោក។ ទោះបីជាមានពេលខ្លះមនុស្សមួយចំនួន បានព្យាយាមបំផ្លាញព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធនោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់តែងតែថែរក្សាការពារទុកជានិច្ច «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច» (ពេត្រុសទី១ ១.២៥)។ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធត្រូវបានចងក្រងឡើងមាន៦៦កណ្ឌផ្សេងគ្នា វាត្រូវបានបែងចែកជាពីរផ្នែកគឺ គម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ គម្ពីរសញ្ញាចាស់ប្រាប់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពិភពលោក និងមានចែងទុកនូវការសន្យារបស់ព្រះថានឹងបញ្ជូនព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ គឺព្រះយេស៊ូវ មកលើផែនដីដើម្បីសង្គ្រោះយើងរាល់គ្នាឲ្យរួចពីអំពើបាប។ គម្ពីរសញ្ញាថ្មីប្រាប់យើងពីដំណើរដែលព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ បានយាងមកលើផែនដីដោយកត់ត្រាថា ព្រះយេស៊ូវបានប្រសូតជាទារកតូច។ ព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើនក្នុងជីវិតរបស់ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគេកត់ត្រា រួមទាំងការអស្ចារ្យជាច្រើនដែលទ្រង់បានធ្វើផងដែរ។ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធបង្ហាញយើងថា ព្រះយេស៊ូវជាគំរូដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលបានប្រទានមកដល់យើង ក្នុងគ្រប់ទាំងអស់។ ពេលព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូល មនុស្សគ្រប់គ្នាក៏ស្ដាប់សេចក្តីបង្រៀនរបស់ទ្រង់ ហើយការបង្រៀនជាច្រើនទាំងប៉ុន្មាននោះ យើងក៏អាចអានក្នុងកណ្ឌគម្ពីរទាំងបួនដែលហៅថា កណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អ។
សេចក្តីស្រឡាញ់គឺជាពាក្យដ៏ពីរោះ ក្នុងគ្រប់ទាំងភាសានានា។ តើអ្វីដែលពាក្យស្រឡាញ់មាន តើជាការថ្នាក់ថ្នម ការយកចិត្តទុកដាក់ ភាពកក់ក្តៅ ភាពសប្បុរស ការយោគយល់គ្នា ការគាំពារគ្នា ឬក៏សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ម្តាយចំពោះកូនមែនទេ? សូមលោកអ្នកពិចារណាវិញ តើពាក្យដ៏ពីរោះនេះពិតជាមានន័យដូចម្ដេច? តើអ្នកចង់ទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់ឬទេ? តើអ្នកមានសេចក្តីស្រឡាញ់ឬទេ? ព្រះជាម្ចាស់ជាតួនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយសេចក្តីស្រឡាញ់ទ្រង់ដែលនៅជាប់ក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នក អាចជួយអ្នកឲ្យចេះស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រះគឺជាប្រភពដើមចមនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ទាំងអស់។ ព្រះគម្ពីរយ៉ូហានទី១ ៤.១៦ មានចែងថា៖ «យើងបានស្គាល់ ហើយក៏ជឿចំពោះសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលព្រះអង្គមានសម្រាប់យើង។ ព្រះទ្រង់ជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយអ្នកណាដែលស្ថិតនៅជាប់ក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ អ្នកនោះស្ថិតនៅជាប់ក្នុងព្រះ ហើយព្រះក៏ស្ថិតនៅជាប់ក្នុងអ្នកនោះដែរ»។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចស្វែងរក ឬអាចទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់ជោគជ័យពិតប្រាកដនោះទេ លុះត្រាតែអ្នកនោះស្វែងរកតាមរយៈព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ ផ្ទុយពីសេចក្តីស្រឡាញ់មានដូចជា៖ ការស្អប់ខ្ពើម ការមិនទុកចិត្ត ភាពអាត្មានិយម ជម្លោះ និងសង្គ្រាម។ យើងគ្រាន់តែគិតពិចារណាពីស្ថានភាពដែលតែងតែកើតឡើងនៅលើពិភពលោក និងក្នុងក្រុមគ្រួសារជាច្រើនសព្វថ្ងៃនេះ ដើម្បីឲ្យដឹងថា គឺពិតជាមានតម្រូវការយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសេចក្តីស្រឡាញ់។ ចុះចំណែកអ្នកវិញ តើអ្នកទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់ឬទេ? តើអ្នកមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ភាពឯកោ គ្មានភាពថ្នាក់ថ្នម និងគ្មានភាពកក់ក្តៅដែលមិនរសាយ ក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកឬទេ? តើពេលខ្លះអ្នកធ្លាប់គិតថាគ្មានអ្នកណាម្នាក់ពិតជាខ្វល់ខ្វាយនឹងអ្នកមែនឬ? តើអ្នកចម្រើនវ័យធំធាត់ក្នុងគ្រួសារដែលមានឪពុកម្តាយមិនស្រឡាញ់គ្នា ឬមិនស្រឡាញ់កូនៗឬទេ? អារម្មណ៍ទាំងអស់នេះគឺធម្មតាទេក្នុងលោកីយ៍សព្វថ្ងៃ ដោយសារតែអត្តចរិតគិតតែពីខ្លួនឯងមុនអ្នកដទៃ។ ការឈឺចាប់ក្នុងដួងចិត្ត គឺជាលទ្ធផលដែលមកពីការបណ្ដោយខ្លួន ដើម្បីស្វែងរកផលចំណេញតាមភាពអត្មានិយមបែបបុគ្គល។ សេចក្តីស្រឡាញ់គឺមិនមែនជាចំណង់ដ៏ស្រើបស្រាលបំពេញតែតណ្ហារបស់ខ្លួន ដែលជារឿយៗនាំឲ្យមនុស្សឯទៀតឈឺចាប់នោះទេ។ ការនេះដែលមនុស្សខ្លះហៅថា សេចក្តីស្រឡាញ់ ផ្ទុយមកវិញវាគឺជាភាពអាត្មានិយម ពីព្រោះវាជាការស្វែងរកភាពត្រេកត្រអាលផ្ទាល់ខ្លួន។ សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិត គឺមិនលើកតម្កើងខ្លួន ឬបំពេញតែចិត្តខ្លួនឯងទេ។ ទុក្ខលំបាកទាំងប៉ុន្មានដែលយើងជួបក្នុងជីវិតមិនមែនមានន័យថា ព្រះមិនស្រឡាញ់យើងនោះទេ។ ពេលខ្លះ ព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតឱ្យយើងរងទុក្ខលំបាក សម្រាប់ជាផលប្រយោជន៍របស់យើង។ ឪពុកម្ដាយដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ពិត គឺមិនតែងតែផ្តល់នូវអ្វីៗដែលកូនចង់បាននោះទេ ប៉ុន្តែ ហាមប្រាមកូនដើម្បីជាប្រយោជន៍របស់គាត់វិញ។ សេចក្តីស្រឡាញ់ពិតជាការលះបង់ផ្ទាល់ខ្លួន ជាការស្វែងរកភាពល្អប្រសើរសម្រាប់អ្នកដ៏ទៃ ហើយតែងតែផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ ការអាណិតអាសូរ និងភាពសប្បុរស។ ប្រសិនបើយើងស្រឡាញ់ពិត យើងនឹងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះផាសុកភាពដល់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើង នាពេលបច្ចុប្បន្ន និងអនាគតផងដែរ។ ស្វាមី ឬឪពុកដែលមានក្ដីស្រឡាញ់នឹងបង្ហាញការថ្នាក់ថ្នមដល់ប្រពន្ធ និងកូនៗរបស់គាត់។ គាត់ពេញចិត្តនឹងផ្ដល់ឲ្យ ហើយលះបង់ពីខ្លួនគាត់ ដើម្បីបង្កើតបរិយាកាសនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងសុភមង្គលសម្រាប់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់។ ភរិយា ឬម្តាយដែលមានក្ដីស្រឡាញ់ពិតនឹងផ្ដល់តម្លៃដល់ស្វាមី ព្រមទាំងអប់រំកូនៗរបស់ខ្លួនឲ្យមានការគោរព និងមានក្តីស្រឡាញ់ចំពោះឪពុកម្តាយនិងបងប្អូន។ គាត់ពេញចិត្តនឹងផ្តល់បរិយាកាសសុវត្ថិភាព និងសេចក្ដីសុខស្ងប់ស្ងាត់ សម្រាប់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលគ្មានទោសសោះបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ជាគំរូ ដោយការសុគតរបស់ទ្រង់នៅលើឈើឆ្កាង។
មុនពេលវេលាកើតមានឡើង គឺមានព្រះជាម្ចាស់។ ទ្រង់បានបង្កើតផែនដី និងសព្វសារពើទាំងអស់នៅក្នុងផែនដីនេះផង។ ដោយសារសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ព្រះបានបង្កើតមនុស្សដូចជារូបអង្គទ្រង់ ហើយដាក់ពួកគាត់នៅក្នុងសួនច្បារដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ។ មនុស្សមិនបានស្ដាប់បង្គាប់តាមបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ការមិនស្ដាប់បង្គាប់នេះជាអំពើបាប ហើយការនោះបានបំបែកមនុស្សឱ្យចេញពីព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអង្គបានបង្គាប់ពួកគេឱ្យយកសត្វជំទង់ដែលល្អឥតខ្ចោះ មកធ្វើជាយញ្ញបូជាសម្រាប់អំពើបាបពួកគេ។ យញ្ញបូជាដែលពួកគេបានថ្វាយនោះ មិនបានបង់ថ្លៃបាបរបស់ពួកគេនោះទេ ប៉ុន្តែចង្អុលឆ្ពោះទៅយញ្ញបូជាដ៏ឧត្តមបំផុត ដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឱ្យ។ ថ្ងៃណាមួយ ទ្រង់នឹងបញ្ជូនព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់គឺ ព្រះយេស៊ូវ ឱ្យយាងមកលើផែនដីនេះ ដើម្បីធ្វើជាយញ្ញបូជាលើកចុងក្រោយសម្រាប់បាបរបស់មនុស្សទាំងអស់។ បួនពាន់ឆ្នាំក្រោយមក នៅក្នុងភូមិណាសារ៉ែត មានស្រីក្រមុំម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ម៉ារា។ នាងបានភ្ជាប់ពាក្យនឹងរៀបការជាមួយលោក យ៉ូសែប។ ថ្ងៃមួយ មានទេវតាមួយអង្គបានបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះនាង ហើយបានប្រាប់នាងថា នាងនឹងប្រសូតបានទារកចំបងជាពិសេសមួយ នាងត្រូវថ្វាយព្រះនាមថា៖ យេស៊ូវ។ ព្រះឱរសនេះនឹងមិនមានឪពុកជាមនុស្សលោកទេ។ ទ្រង់នឹងជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ក្រោយពេលទេវតាបានមកជួបលោកយ៉ូសែបនិងនាងម៉ារាហើយ ពួកគេក៏បានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវវែងឆ្ងាយទៅកាន់ភូមិបេថ្លេហិម ដើម្បីបង់ពន្ធនានារបស់គេ។ នៅពេលពួកគេបានទៅដល់ភូមិបេថ្លេហិមហើយ ក៏មានមនុស្សជាច្រើននៅក្នុងក្រុង។ ពួកគេសម្រាកក្នុងក្រោលសត្វនាពេលយប់នោះ ពីព្រោះគ្មានបន្ទប់ទំនេរនៅផ្ទះសំណាក់ ព្រះយេស៊ូវបានប្រសូតនៅទីនោះ។ នាងម៉ារាបានរុំព្រះឱរសយេស៊ូវនឹងសំពត់ រួចដាក់ផ្ទំក្នុងស្នូកសត្វ។ ពួកគង្វាលចៀម យប់នោះឯង នៅលើទួលមួយខាងក្រៅទីក្រុង មានពួកគង្វាលកំពុងយាមសត្វចៀមរបស់ពួកគេ។នោះមានទេវតាមួយអង្គបានបង្ហាញខ្លួន ហើយសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ភ្លឺឆ្វាត់ជុំវិញគេ។ ទេវតាបានពោលទៅពួកគេថា៖ «កុំខ្លាចអី ខ្ញុំមានដំណឹងល្អដែលនាំអំណរយ៉ាងអស្ចារ្យដល់មនុស្សលោកទាំងអស់ នៅយប់នេះ មានព្រះសង្គ្រោះមួយអង្គបានប្រសូតហើយ ទ្រង់គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញព្រះឱរសរុំនឹងសំពត់ ផ្តេកនៅក្នុងស្នូកសត្វ»។ បន្ទាប់មក មានពួកពលបរិវារទេវតាជាច្រើនបង្ហាញខ្លួនជាមួយនឹងទេវតានោះ ហើយក៏ពោលសរសើរដល់ព្រះថា៖ «សូមលើកតម្កើងសិរីល្អដល់ព្រះដែលគង់នៅស្ថានដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយនៅផែនដី សូមឱ្យបានប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្ត ដល់អស់អ្នកដែលព្រះអង្គគាប់ព្រះហឫទ័យ!»។ ពេលដែលពួកទេវតាបានចេញទៅហើយ ពួកគង្វាលបានទុកចៀមរបស់គេ រួចទៅភូមិបេថ្លេហិមជាប្រញាប់។ ពួកគេបានឃើញព្រះឱរសដូចទេវតាបានប្រាប់នៅទីនោះ។